سدهء 11 هجرى قمرى است با ترجمهء جوهرى زرگر بخارايى شاعر سدهء 6 بهم درآميخته است . 11 - در دانشمندان آذربايجان ( ص 183 ) از شاعرى متخلص به « سموى » ياد و دوبيتى كه در صحف ابراهيم به نام مولانا سهوى است به نام او ثبت شده است . همچنين يكى از ابيات مولانا سهوى در روز روشن ص 136 به نام « تهوّر » آمده ، محتمل است كه « سموى » و « تهور » تحريفى از « سهوى » باشند . 12 - مرحوم تربيت از « خيرى تبريزى » دو شاعر ساخته و در ص 128 زير عنوان حيرتى هم از او ياد و مرجع خود را تحفهء سامى قلمداد كرده است ، درحالىكه در تحفهء سامى تصحيح همايون فرخ از او ذكرى نرفته است . 13 - از محمد رضا پاشاى تبريزى متخلص به « رضا » نيز دو جا نام برده در ص 107 تحت عنوان چلبى محمد رضا و در ص 331 به نام محمد رضا . 14 - همچنين از صدر تبريزى در ص 228 به نام صدر الدّين محمد و در ص 370 به عنوان نايب الصدر نام برده است . 15 - از مولانا صدر نجاتى هم دو جا نام برده و در ص 229 ظاهرا ترجمهء حافظ مجلسى را به نام او نوشته و در ص 372 نامش را به خطا حيدر ضبط كرده است . 16 - از ميرزا لطف اللّه نيز در ص 334 به عنوان « محمود » و در ص 339 به تخلص « مخمور » ياد كرده است . 17 - در پارهء موارد هم ترجمهء دو شاعر هم تخلص را به هم درآميخته و به عنوان شخص واحدى معرفى كرده است از آن جمله است : قوسى شاعر سدهء 10 و معاصر سام ميرزا و قوسى سخنور سدهء 11 و معاصر نصرآبادى كه شرح حالشان به هم آميخته است ( ص 310 ) . 18 - « گويا » برادر جوياى تبريزى و فرزند سامرى است ولى در دانشمندان آذربايجان شاگرد سامرى معرفى شده است ( ص 320 ) . 19 - « مولانا زكى » مراغه‌يى در منتخب التواريخ ( ص 54 ) به صورت مولا « نازكى » مراغه‌يى و پيرو آن در دانشمندان آذربايجان ( ص 368 ) هم به شكل « نازكى » مراغه‌يى درآمده است . و در تذكرهء نگارستان سخن ( ص 120 ) از او به صورت غلط « نرگسى » مراغه‌يى ياد شده است .